„ის ჩვენი პირველი
შვილია და, შესაბამისად, მე აღფრთოვანებული ვიყავი, მაგრამ მამობასთან დაკავშირებული
ჩემი მოლოდინები რეალობას არ დაემთხვა“,- ამბობს მალინსი. მის გოგონას კოლიკი აწუხებდა
და ყოველ დღე რამდენიმე საათის განმავლობაში განუწყვეტლივ ტიროდა. მალინსმა და მისმა
ცოლმა დაიწყეს რეგულარული კამათი იმის შესახებ, რომ ეს მათ ცხოვრებაში სიახლე იყო და
გამაღიზიანებელი არ უნდა ყოფილიყო.
„ეს იყო ერთგვარად
ბნელი დრო და ცოტა უიმედოდაც კი ვიყავი. ვფიქრობდი, რომ ეს ყველაფერი ჩემს შესაძლებლობებს
აღემატებოდა“,- ამბობს მალინსი, რომელიც ამჟამად უკვე ფსიქოლოგია და მუშაობს მშობლების
პოსტ-მშობიარობის დეპრესიაზე კოლორადოში. „მე ვიყავი აბსოლუტურ დეპრესიაში. ამის აღიარება
მაღიზიანებდა და იმპულსურს მხდიდა. შვებას ვერაფერში ვპოულობდი.“







